چند روزي هست قدم در وادي محبت نهاده ام و تصميم بر پيمودن راه  تا رسيدن به وصال ،با ره توشه صداقت و دل بدون زنگارم دارم و در اين ايام تسكين دهنده روح بيقرارم ، ياد خدا و مخلوقش و همچنين  اشعار تفسير گونه حافظ از كتاب حضرت دوست بوده است. دوبار در لطيف ترين لحظات گذران عمرم دل بدو سپردم و از معرفت انباشته در  غزلهاي او سيراب گشتم و ايمان آوردم كه سخن او صدق است. خود مي گويد :

"شعر حافظ همه بيت الغزل معرفت است*** آفرين بر نفس دلكش و لطف سخنش"

يوسف گم گشته باز آيد به كنعان غم مخور      ***  كلبه احزان شود روزي گلستان غم مخور

اي دل غم ديده حالت به شود دل بد مكن        *** و اين سر شوريده باز آيد به سامان غم مخور

دور گردون گر دو روزي بر مراد ما نرفت              ***  دائما يكسان نباشد حال دوران غم مخور

هان مشو نوميد چون واقف ني اي از سرغيب  *** باشد اندر پرده بازي هاي پنهان غم مخور

*************

چو برشکست صبا زلف عنبرافشانش        *** به هر شکسته که پیوست تازه شد جانش

کجاست همنفسی تا به شرح عرضه دهم  ***   که دل چه می‌کشد از روزگار هجرانش

زمانه از ورق گل مثال روی تو بست           ***  ولی ز شرم تو در غنچه کرد پنهانش

تو خفته‌ای و نشد عشق را کرانه پدید       ***  تبارک الله از این ره که نیست پایانش

جمال کعبه مگر عذر ره روان خواهد           ***  که جان زنده دلان سوخت در بیابانش

بدین شکسته بیت الحزن که می‌آرد         ***  نشان یوسف دل از چه زنخدانش

بگیرم آن سر زلف و به دست خواجه دهم  *** که سوخت حافظ بی‌دل ز مکر و دستانش

*******************

و اين دو بيت را از بهر حبيبم مي نويسم :

چون تويي نرگس باغ نظر اي چشم و چراغ     سر چرا بر من دلخسته گران مي داري

در حريم عشق نتوان زد دم از گفت و شنيد    زآنكه آنجا جمله اعضا چشم بايد بود و گوش