خوابي ، سرد و عميق

        كه تنها كلاغي

            سكوت لحظه هاي تنهائيش

                                         را مي شكست.

 سرابی يخ زده

                  در انتهايش

او را به خود مي خواند

خورشيد از سرماي دلم

                   رخش سرخ

                    و كلامي براي عرضه نداشت

همه جا پر بود

از تلنبار

                       عشق هاي يخ زده

كه مدتهاست

اميد در آنجا از بي تابي قدمي نزده است.

 با صدايي لرزان و خفيف

فرياد مي زد

           اي مردم

             عشق در ديار شما

                            سرابي خشكيده از جفاست.

هراسان که مبادا ،از سراب بگذرم

و رویایم تعبیر دگر شود!

             تلنگری که ترک اندازد يخ روءیایم  ،

                                                         كجاست؟

...