در این روز های آخر ماه مبارک به راستی می شود به عمق کلام مولایمان علی (ع) پی برد.چشم بر هم زدنی بود. ماه رحمت در نظر دنیایی ما دیر آمد و زود اسباب سفر را بست و جز ذهنی آشفته و مبهوت از گذرانش نصیبی نبردم.

می گویند ماه رمضان ماه مهمانی خداست . سفره اي به ميزباني خالق رحمان و مهماني

 تمامي بندگانش بر پاست. خداي رحمان همه را به نشستن بر اين خوان فرا مي خواند .اما خوش بحال كساني كه رحيميت اين خالق در اين ماه انها را سيراب كرده است.

اما در اين ماه مهمان و ميزبانان ديگري هم وجود دارد. مهماني به عزيزي رمضان و ميزباناني به لطافت بندگان خدا.

 مهماني كه ۳۰ روز را با او به سر برديم اما غافل از اينكه چه جواهر گرانبهايي در نزد  ماهست و او را به سادگي از دست داديم.

با ما بود .در سحر ها ،مناجات ها ،احيا ها ،در لحظه لحظه گذران عمر ،انسي الفتي گرفته بوديم و الان ديگر لحظه هاي وداع فرا رسيده است.

خدايا مي شود سال دگر دوباره ميزبان رمضان شويم ؟

مي شود باز به بهانه رمضان ما مهمان تو شويم؟

به عزتت اي مهربان ترين مهربانان اين وداع را آخرين وداع عمر ما قرار مده و سرور ديداري ديگر به ما بچشان...

تقبل الله منا و منكم

عيد سعيد فطر بر همگان مبارك باد.