تبليغاتX
بهتر ببین
آنچه ذهنم را بازي مي دهد

 

خود چه باشد قوت تقليد عام

دل بدو دادند ترسايان تمام

نايب عيسيش مي‌پنداشتند

در درون سينه مهرش کاشتند

اي خدا فرياد رس نعم المعين

او بسر دجال يک چشم لعين

ما چو مرغان حريص بي‌نوا

صد هزاران دام و دانه‌ست اي خدا

هر يکي گر باز و سيمرغي شويم

دم بدم ما بسته‌ي دام نويم

سوي دامي مي‌رويم اي بي‌نياز

مي‌رهاني هر دمي ما را و باز

گندم جمع آمده گم مي‌کنيم

ما درين انبار گندم مي‌کنيم

کين خلل در گندمست از مکر موش

مي‌نينديشيم آخر ما بهوش

و از فنش انبار ما ويران شدست

موش تا انبار ما حفره زدست

وانگهان در جمع گندم جوش کن

اول اي جان دفع شر موش کن

لا صلوة تم الا بالحضور

بشنو از اخبار آن صدر الصدور

گندم اعمال چل ساله کجاست

گر نه موشي دزد در انبار ماست

جمع مي‌نايد درين انبار ما

ريزه‌ريزه صدق هر روزه چرا

وان دل سوزيده پذرفت و کشيد

بس ستاره‌ي آتش از آهن جهيد

مي‌نهد انگشت بر استارگان

ليک در ظلمت يکي دزدي نهان

تا که نفروزد چراغي از فلک

مي‌کشد استارگان را يک به يک

چون تو با مايي نباشد هيچ غم

گر هزاران دام باشد در قدم

کي بود بيمي از آن دزد ليم

چون عناياتت بود با ما مقيم

مي‌رهاني مي‌کني الواح را

هر شبي از دام تن ارواح را

فارغان نه حاکم و محکوم کس

مي‌رهند ارواح هر شب زين قفس

شب ز دولت بي‌خبر سلطانيان

شب ز زندان بي‌خبر زندانيان

نه خيال اين فلان و آن فلان

نه غم و انديشه‌ي سود و زيان

گفت ايزد هم رقود زين مرم

حال عارف اين بود بي‌خواب هم

چون قلم در پنجه‌ي تقليب رب

خفته از احوال دنيا روز و شب

فعل پندارد بجنبش از قلم

آنک او پنجه نبيند در رقم

عقل را هم خواب حسي در ربود

شمه‌اي زين حال عارف وا نمود

روحشان آسوده و ابدانشان

رفته در صحراي بي‌چون جانشان

جمله را در داد و در داور کشي

وز صفيري باز دام اندر کشي

کرکس زرين گردون پر زند

چونک نور صبحدم سر بر زند

جمله را در صورت آرد زان ديار

فالق الاصباح اسرافيل‌وار

هر تني را باز آبستن کند

روحهاي منبسط را تن کند

سر النوم اخ الموتست اين

اسپ جانها را کند عاري ز زين

بر نهد بر پايشان بند دراز

ليک بهر آنک روز آيند باز

وز چراگاه آردش در زير بار

تا که روزش واکشد زان مرغزار

حفظ کردي يا چو کشتي نوح را

کاش چون اصحاب کهف اين روح را

وا رهيدي اين ضمير و چشم و گوش

تا ازين طوفان بيداري و هوش

 پهلوي تو پيش تو هست اين زمان

اي بسي اصحاب کهف اندر جهان

مهر بر چشمست و بر گوشت چه سود

يار با او غار با او در سرود

 

مولوی

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و هفتم تیر 1386ساعت 1:22 PM  توسط یوسف  | 

 

هر روز و شب بدنبال این هستیم که ببینیم:

ارزش ملک و مستغلات ما چقدر بالا و پائین شده؟

ارزش ماشین ما امروز چقدره؟

طلا و جواهر چقدر بالا و پائین داره؟

سهام ما در فلان شرکت چقدر سود و زیان داشته؟

...

با دارائی و موقعیت پدر به همه فخر بفروشیم...

ولی یه دفعه آمدیم که:

ارزش خودمون رو تو این دنیا بسنجیم؟

بدونیم  این مال و مکنت در ظاهر مال من ،اگه نبود كسي به ما محل مي زاشت؟

به جز مال و مكنت و مقام  چي داريم كه تو اين دار دنيا ،مردم ما را با آن بشناسند؟

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه سیزدهم تیر 1386ساعت 6:49 PM  توسط یوسف  | 

چند وقتی هست به جهت گرفتاریهای زیادی که دارم نتونستم مطلبی رو که دوست دارم بنویسم .چند وقتی هست که این دو غزل رو خیلی با خودم زمزمه می کنم و از آنها بهره ها بردم ،دوست داشتم شما دوستان هم از آنها بی نصیب نباشید.

 

سرخوش زسبوی غم پنهانی خویشم          چون زلف تو سرگم پریشانی خویشم

در بزم وصال تو نگویم زکم و بیش                چون آینه خو کرده به حیرانی خویشم

لب باز نکردم به خروشی و فغانی               من محرم راز دل طوفانی خویشم

یک چند پشیمان شدم از رندی و مستی      عمری است پشیمان ز پشیمانی خویشم

از شوق شکرخند لبش جان نسپردم           شرمنده جانان زگرانجامی خویشم

بشکسته تر از خویش ندیدم به همه عمر     افسرده دل از خویشم و زندانی خویشم

                                                                                

                                                                                سید علی خامنه ای

----------------------------------------------------------------------------------

خوشا دلی که مدام از پی نظر نرود

به هر درش که بخوانند بی‌خبر نرود

طمع در آن لب شيرين نکردنم اولی

ولی چگونه مگس از پی شکر نرود

سواد ديده غمديده‌ام به اشک مشوی

که نقش خال توام هرگز از نظر نرود

ز من چو باد صبا بوی خود دريغ مدار

چرا که بی سر زلف توام به سر نرود

دلا مباش چنين هرزه گرد و هرجايی

که هيچ کار ز پيشت بدين هنر نرود

مکن به چشم حقارت نگاه در من مست

که آبروی شريعت بدين قدر نرود

من گدا هوس سروقامتی دارم

که دست در کمرش جز به سيم و زر نرود

تو کز مکارم اخلاق عالمی دگری

وفای عهد من از خاطرت به درنرود

سياه نامه‌تر از خود کسی نمی‌بينم

چگونه چون قلمم دود دل به سر نرود

به تاج هدهدم از ره مبر که باز سفيد

چو باشه در پی هر صيد مختصر نرود

بيار باده و اول به دست حافظ ده

به شرط آن که ز مجلس سخن به در نرود

 

                                                                                                    حافظ
+ نوشته شده در  سه شنبه پنجم تیر 1386ساعت 9:10 PM  توسط یوسف  |